Australische servicegerichtheid

Lodi Planting Reizen (Backpacker/Digital Nomad) 2 Comments

Overal wordt gezegd dat Australiers vriendelijke mensen zijn. Hoe vriendelijk moeten overheidsinstanties, als de Post, die service hoog in het vaandel hebben staan dan wel niet zijn? Waarschijnlijk was ik op de verkeerde dag, bij de verkeerde persoon, op een verkeerde locatie, maar ik was daar wel! Ik wilde een drietal rugzakken naar huis sturen met kleren, boeken, papierwerk en andere dingen die ik voor mijn laatste maanden niet meer nodig heb. Dus ik ga met die rugzakken naar het postkantoor met de vraag aan de beambte om deze naar Belgie te sturen en toen begon het.

“Maar meneer, deze rugzakken moeten in een doos anders kan ik deze niet versturen.” Ietwat verwonderd kijk ik haar aan en vraag waar ik deze dozen kan vinden. Na verschillende dozen te hebben geprobeerd kom ik tot de conclusie dat geen enkele doos groot genoeg is voor mijn rugzak(ken) met uitgezonderd de kleinste rugzak. Ik terug aan het loket met de vraag voor een oplossingvoor de andere twee. Die had ze niet, want deze dozen waren wettelijk gelimiteerd en ik moest mijn eigen dozen maar hebben. Licht geirriteerd voor deze onnuttigheid (andere keren was het geen enkel probleem) loop ik naar de groentenboer en vraag hem om twee dozen. Met mijn rugzakken in twee verschillende dozen keer ik terug aan het loket met de vraag om deze nu alle drie naar Belgie te sturen.

Aangezien de dozen nog onbeschreven waren met een adres vroeg ik haar of er labels bestonden of dat ik het adres met een markeerstift moest merken. “Nee, Nee, geen labels meneer”. Ok zeg ik, heeft U dan misschien een markeerstift die ik even kan gebruiken. “Nou, normaal gezien doen we dat niet! Stel dat U met onze markeerstift de winkel uitgaat?” Nu was ik iets meer dan licht geirriteerd, want waar kan ik met 18 kilo verdeeld over drie dozen heengaan en waarom zou ik een stomme halflege markeerstift stelen? De adressen stonden erop dus ik terug naar het loket met de vraag of ze deze naar Belgie kon sturen.

“Meneer, heeft U uw eigen tape bij, want wij mogen geen dozen dichttapen die niet van onszelf zijn?” “Pardon?” (zwaar over zeik!) “Waarom maakt U het mij zo moeilijk?” U laat mij tot drie maal toe terugkomen aan hetzelfde loket en elke keer heeft U een nieuwe uitleg waarom U mij niet kunt helpen? “Kijk mevrouw, moest ik mijn eigen dozen, markeerstift en tape hebben, dan had ik het wellicht ook zelf naar Belgie kunnen sturen, maar daar komen jullie als service verlenend overheidsbedrijf bij kijken. Ik heb jullie nodig en zie geen enkel verschil tussen mijn “eigen” (niet gekocht bij jullie) en die “andere” (wel gekocht bij hun) dozen. Dus waar zit het probleem?” “Je hebt geen tape”. Ok, waar kan ik een klein beetje tape krijgen? ” Die kunt U bij ons kopen”, waarop ik begin te lachen en zeg: ” dat is wel het laatste wat ik zal doen!”

Meneer, met U val niet te discussieren … ik haal mijn manager erbij”. Geweldig dacht ik. Ik probeer de situatie uit te leggen dat ik bij hun mijn drie dozen probeer te posten en dat de vervolghandelingen stuk lopen op een stukje tape. “Ja, meneer , maar dat zijn jouw eigen dozen en die mogen wij niet tapen”. Ik begreep dat dit een “never ending story” was… om een lang verhaal kort te maken. Een doos (hun eigen) heb ik daar gepost, met een andere doos ben ik op de bus gestapt en naar het grote postkantoor gereden. Daar heb ik zonder enig probleem mijn “eigen” doos op de post kunnen doen, die vervolgens door hun werd getaped en gelabeld. Dank je wel!

Comments 2

  1. @Dude: ik heb al vaker een rugzak naar huis gestuurd, maar dit keer met meer spullen. Yes, I made up my mind: after the East Coast I will be going home and to be honest I look forward to it.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *