Ballroom minus 2, please!

Lodi Planting Reizen (Backpacker/Digital Nomad) 4 Comments

ST.-PANCRAS – Rond de klok van 1 PM ben ik samen met mijn drie collega’s aangekomen in hart van Londen: St.-Pancras (international trainstation) met de Eurostar terwijl we slechts 1”51h daarvoor in Brussel-Zuid onze broodjes aan het bestellen waren in de plaatselijke Panos. Wat dan volgt is een zeer korte sightseeing toer per ‘cab’: vanaf St.-Pancras per “cab” naar het Novotel. Inchecken. Per “cab” naar ‘Piccalilly Centrum’. Eten. Per “cab” naar “Waterhouse Square Holborn”. Vergadering. Per “cab” naar het Novotel. Omkleden. Te voet naar het “Park Plaza Hotel” om dan eindelijk de eigenlijke reden van onze komst naar het Britse eiland te vieren – het naar jaarlijkse gewoonte – “Black Tie” personeelsfeest van AMS.

Het “Park Plaza Hotel” ligt in de wijk ‘Waterloo’ – waarbij het Champagnerijk (=Frans) onthaal steun vond bij het aannemelijke en bijzonder schone uitzicht op – met de ‘Thames’ voor je, aan je linkerhand de ‘London Tower Bridge’ en aan de rechterhand Engels’ trots de ‘Big Ben’. Én alsof dat nog niet genoeg is, heerst er een weelde van beeldschone vrouwen – uiteraard betreft het hier AMS-collega’s; waarin de één nog mooier is dan de ander – en is er een overvloed van alcohol; met kwalijke gevolgen voor niet nader te noemen personen. (Dronken worden op een personeelsfeest is “not done”!) Maar dit terzijde!

In mijn gehuurde zwarte smoking sta ik in de lift van “Park Plaza Hotel” en ik ben op weg naar de Ballroom op de mintweede verdieping. Ik stap de lift uit, loop door een smal gangetje door en betreed een romantisch overwegend zilverkleurige maar eveneens witte aangeklede zaal, die met meer dan vijftig rijkelijk gevulde en gedekte tafels – waar telkens 10 personen aan kunnen tafelen – is ingedeeld.

Alle tafels zijn volgens een officieel het tafelreglement gedekt – wat betekent dat je van buiten naar binnen hoort te eten op je aangewezen plaats – en worden gecoördineerd en gedirigeerd door de strenge blik van de maître d’hôtel, die – wat later blijkt – door middel van knik- en handgebaren instructies geeft aan haar zaalpersoneel, om tafel per tafel het driegangen menu uit te laten serveren.

De bedoeling evenals de achterliggende gedachten – om op aangewezen plaatsen te moeten zitten d.m.v. voorgedrukte naamskaartjes – van de organisatoren is fantastisch omdat je word “verplicht” om met andere mensen kennis te maken. Ideaal voor zij die contactvaardig zijn en beroep willen doen op hun sociale capaciteiten en hoewel de coördinatie in de zaal m.i. foutloos verliep was het jammer te merken dat er geen Jamie Olivier zich had gebogen over de gerechten en de afstemming hiervan, maar dit terzijde, omdat tijdens het hoofdgerecht de aandacht van de smaakpupillen werd omgeleid naar de andere zintuigen. Dankzij een cabaretière operaversie – gebracht door een Italiaanse hoofdbediende en zijn Franse tafelbediende met tevens een gastrol voor Brits’ nieuwe Paul Pott – werd er een geschiedenisles uiteengezet, dat een dieperliggend cultureel probleem tussen de Britten en Fransen blootlegde door middel van opera.

Hoewel ik enerzijds niet geloof dat de show dit als insteek had en anderzijds het menig man ontgaan zijn vanwege de rijkelijk geserveerde Champagne en zowel witte als rode wijn, vond ik het stigmatiserend en grappig tegelijkertijd. Eens te meer omdat de Britten in de zaal het onderspit moesten derven tegen alle buitenlandse inbreng om de Jean-Marc met meer applaus te doen laten winnen.

Na dit hilarisch en enigszins deugddoend diner werd het feest pas echt goed in gang gezet, doordat de deejays – met allerlei klassiekers en huidige up-tempo hits – het publiek in een dansende vervoering bracht tot 1.30 AM. De muziek stopt. Mijn licht gaat uit. Ik slaap heerlijk totdat mijn wekker mij de volgende morgen weer wakker maakt. Terug in de realiteit van het vroege opstaan, wachten op vrouwen en treinstakingen. Lang leve nutteloze details maar bovenal UK!

Comments 4

  1. Laat we het erop houden dat het opera was … en wat die Paul Pott er nu bij komt kijken is mij ook een raadsel … hûh raadselachtige maskerades … zou mijn naam daar vandaan komen …

    Ps. juffrouw je bent een -a- vergeten

  2. Black tie dingetjes zijn zo gangster! Komende weekend doe ik ook London aan. Kadootje van vrouw des huizes. De toerist uithangen. Minder gangster, wel leuk

  3. Pingback: Een kijkje achter de schermen: het personeelsfeest - Lodi Planting

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *