Bitterzoet en/of zoutzuur

Lodi Planting Persoonlijke ontwikkeling 1 Comment

I’m on parential leave; en dat bedoel ik niet in de letterlijke zin van het woord (ik heb tenslotte geen kinderen. Althans toch geen waar ik weet van heb). Mijn ouders zijn voor een lang weekend op vakantie, wat zoveel betekend als: ik ben alleen thuis. Ik heb ditmaal dus geen tijd om te filosoferen over ditjes en datjes, geen tijd om prat te gaan met een cabarètaire dvd, geen tijd om – ik denk je begrijpt waar ik naar toe wil. Maar waar heb je dan wél tijd voor?

Hoewel tijd hier een relatief begrip is, heb ik me de afgelopen dagen heb ik me vooral bezig gehouden met dingen die niet deugen – en dit bedoel ik niet à la Teeuwen die zich in een literair café laat pijpen of à la Maassen meer dan honderd maagden neuken tijdens carnaval – tenminste niet in zo’n extremis: het leek veeleer op vrijen met een maagd van 24.

Voor niet-Teeuwenkenners of zelfs voor Teeuwenkenners (of die van Maassen) kan dit nogal contradictoir overkomen en dat begrijp ik maar al te goed. Niettemin kent de waarheid soms vreemde wendingen. Teeuwen laat haar hoofd hard tegen de wc-deur bonken, terwijl ik alleen maar kon denken om “haar klaffe dot vol te blaffen met but.” Maassen daarentegen komt in een kamer vol Garfield terecht en vraagt op ludieke wijze: “hoe schrijf je jou naam nu eigenlijk?” Ik?

Ik schrijf zelfs halfdronken (zowel van slaap als van alcohol) – weliswaar een dag later – een blogtekst, waarbij ik refereer naar mijn laatste blogtekst: kan een blog een blog aan het been zijn? Jazeker! Misschien niet (het antwoord) wat je verwachtte, maar vanuit mijn losse hand of mijn hand vol ervaringen (lees: gevoelens) schud ik mijn handen los en schrijf ik naar Youp’s goede gewoonte: het leven is wél leuk [en het smaakt naar meer].

Comments 1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *