Breek(punt)

Lodi Planting Persoonlijke ontwikkeling 1 Comment

Wudstik paradeert – in zijn ‘breek mij’ – als een ware halfgod: [refrein] “Ik ben mijn koning die heerst over mijn leven en land, mijn beweging en elke stap die ik zet in mijn wereld, is op vrije voeten. Wat je ook zegt en vindt, dit is mijn route. Ik ben mijn keizer die heerst over mijn bestaan en wetten, hoe ver ik kan gaan en wat ik kan zeggen. Ik ben god, mijn leraar, niemand die mij stopt of pusht, bepaalt over mijn lot, mijn route.”[1], en rekent af met elke zogenoemde doe-het-zelver alias “bekvechter” of beschermt – met lichte ironie – de ‘oeroude’ hiphopmuziek tegen plunderaars van akkoorden, goudzoekers en muziekterroristen.

Het heft, op deze manier, in eigen handen nemen – en dan maakt het niet meer uit dat je Wudstik heet – is provocerend, maar getuigt van durf, ‘ballen’, zelfvertrouwen en misschien ook overmoedigheid. Niettemin is zijn tekst daadkrachtig, waardoor hij zijn punt duidelijk maakt.

Een wiskundige of economisch gegeven dat volgens haar wetten kan kloppen, maar enige verbeelding vereist om te worden toegepast op een ‘verhouding in inzet’ of een gezinsrelatie, zijn onderstaande voorbeelden.

Te beginnen met een ander punt: punt A. Stel dat punt A een lengte van één leven is en na de eerste pubertijd – maar voor de tweede – evenwijdig loopt met punt B. Naarmate de tijd ontstaat punt C en wordt hét de equivalentie van lengte A en lengte B. De drie punten vormden een prachtige gelijkbenige driehoek en stonden perfect in balans, maar zoals ‘zovaak’ gaat mettertijd punt A over punt B hellen of vice versa . Beide punten draaien 180° en zijn mekaars tegenpolen geworden, hangend aan – en vechtend om – punt C. Uiteindelijk blijkt de situatie onhoudbaar en die ooit-zo-mooie-gelijkbenige-driehoek ligt nu uit verband: gebroken of er wordt een punt achter gezet.

Hetzelfde principe geldt voor het meer economische breakeven point, waarbij de kosten – vergelijkbaar met een inzet – gelijk zijn aan de opbrengsten. Maar wat als de kosten de opbrengsten niet meer dekken? Wat als je diep in het rood van je eigen kunnen moet gaan? Wat als je ’s nachts wakker schiet over werk dat nog dient te gebeuren? En wat als je op je werk in slaap valt omdat je nog zoveel werk hebt?

Maar “Have a break” (die van KitKat®) of ‘even pauzeren’ zijn slechts geneugten, omdat de mogelijkheid ontbreekt. Het is doorgaan totdat je de spreekwoordelijke tunnel tegenkomt. Stress. Burn-out. Overwerken. Onoverkomelijkheden. Een wolkbreuk. Het breekpunt. Emotioneel geradbraakt. Geknakt. Gebroken.

En wederom zoals zovaak is: “de één zijn dood de ander zijn brood”. Maanzaadbrood. Sesambrood. Zonnepittenbrood. Een gewoon wit of bruin. Roggebrood. De lijst is oneindig en beslaat dit maal brood dat ik niet lust. Ten minste lusten is veel gezegd: iedere dag proef ik van het mooie, goudbruine zelfgebakken brood; en kom ik tot de conclusie dat ik het niet zodanig lekker vind: dat ik deze elke dag wil eten.

Uiteindelijk dienen we – zonder interne belemmeringen en opstoppingen – te bereiken wat Wudstik beschrijft in zijn refrein en moeten we het recht nemen over ons eigen denken en handelen én ernaar handelen. Maar langs de ene kant ben ik nog niet klaar om mijn ‘eetpatroon’ te doorbreken en ben dus bijgevolg nog niet klaar voor mijn ‘breekpunt’ in mijn nog zo prille leven én carrière en langs de andere contradictoire kant wil ik ook niet van mijn brood laten eten.

[1] WUDSTIK, Breek, Raymann is laat, 20 oktober 2006. (televisieshow)

Comments 1

  1. Ik had een prachtige reactie gezet, maar Blogger liet mij even in de steek. Ik zal houden op een ‘hele vette tekst’, ware voedsel voor de hersennnen.

    1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *