Een kijkje achter de schermen: het personeelsfeest

Lodi Planting Reizen (Backpacker/Digital Nomad) 1 Comment

Een personeelsfeest is tegelijkertijd een formeel als informeel (half)jaarlijks terugkerende festiviteit dat ondanks verschillende visies een sociaal gecreëerde context is dat mensen (lees: personeelsleden) samenbrengt om elkaar te leren kennen. Mensen met wie je dagdagelijks samenwerkt maar enkel contact mee hebt per telefoon; Mensen over wie er zowel positieve als minder positieve verhalen rondgaan binnen het bedrijf; Mensen die jouw collega’s kennen; Mensen met een aanzienbare status in het bedrijf; Mensen die jou kennen (maar die voor mij onbekend zijn) en tot slot al diegene waar je (nog) geen band mee hebt. Hoe je het dus ook draait en of keert: je komt in contact met mensen. Waarom zou je er dan zelf geen eigen doelstelling aan kunnen koppelen?

Een personeelsfeest heeft voor mij één belangrijk doel en dat is: zoveel mogelijk mensen leren kennen in de sociaal gecreëerde context om er zelf beter van te worden. Hoewel het laatste gedeelte egocentrisch, egoïstisch en t.o.v. het feest ondergewaardeerd klinkt of kan klinken is het antwoord redelijk ongenuanceerd; in die zin dat ‘er zelf beter van worden’ een individueel en subjectief begrip is én dat dus voor iedereen verschillend is. Met andere woorden dat bijvoorbeeld een sociaal geëngageerd en ingesteld persoon dit vanuit een sociale context zal zien en iemand anders als een avond met gratis eten en drinken.

Ik doel echter op zogenaamde ‘netwerken’. Personeelsfeesten zijn ze de meest ideale manier om je vleugels te spreiden in een organisatie. Door kennis te maken met hiërarchisch hogergeplaatste personen binnenin dezelfde organisatie. Mijn vooringenomen houding – uiteraard met het oog op Australië – kwam tijdens het diner al reeds aanbod doordat ik bij de runner-up CEO aan tafel zat. Dezelfde persoon waarmee ik een week eerder al had kunnen spreken omdat hij na een seminarie kennis kwam maken in ons kantoor te Brussel. Hij!

Met zijn Britse humor lardeerde hij het ene fantastische verhaal aan meervoudige realistische anekdotes. Mijn tafelgenoten hingen aan zijn lippen zoals brave studenten in een college. Het was adembenemend hoe “laagdrempellig” (lees: toegankelijk) deze meneer was om met hem een conversatie aan te knopen én hoewel dergelijke conversaties over werkelijk alles kunnen gaan is de kunst hierbij om jezelf te profileren zonder over het werk te praten en/of hiellikkend te werk gaan.

Vrijwel in dezelfde week kregen wij, oud-studenten, een half jaar naar dato onze diploma’s uitgereikt, waarbij mijn oude hogeschool een alumniwerking probeerde op te richten. Wanneer de hogeschool daadwerkelijk resultaten wil boeken met hun diploma-uitreiking, dan raad ik hun aan de alcohol vloeiend te laten stromen en ons (oud-studenten en ouders) niet na een half glas weg te sturen. Wat een magere, schamele en ronduit trieste receptie! Ongelofelijk, maar wellicht ben ik verwend met decadente (zie vorige blogtekst: Ballroom minus 2, please!) personeelsfeesten.

Comments 1

  1. Afstuuderding was.. non spectaculair.. maar ik had ook niks anders verwacht.

    Dat papiertje is binnen en heb nog leuk gebabeld met enkele concullega’s. Het was vooral een goed excuus om te chinesen in mijn voormalige woonplaats.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *