Een trip door Vietnam

Lodi Planting Reizen (Backpacker/Digital Nomad) Leave a Comment

Met de smaken van Singapore achter ons latende, keken we uit naar het startschot in het echt Zuid-Oost Azië; Vietnam.

We vlogen helemaal naar het noorden, Hanoi, van Vietnam met het idee om met het openbaar vervoer naar het zuiden hier en daar een tussenstop te maken. We hadden hier ongeveer een maand voor in onze gedachte.
Tijd zat leek wel. Bij het wat inlezen van de Lonely Planet leken er voor ons niet zoveel hoogtepunten in Vietnam te zijn, toch niet als we de heel toeristische partytowns wilden vermijden. Het idee om wat rustiger te reizen gaf een fijn gevoel en deden we ook.

Hanoi – En stad waar het nog ‘echt’ is

Als je reis in Azië start in Hanoi is de kans groot dat je een cultuurschok hebt met het overdadige heen en weer gerij van scooters en auto’s. Voor ons wende het snel en staken we, zoals de lokalen, de straat kriskras over langs de toeterende scooters. En dat zijn er heel veel!
We lieten ons door ons hostel aan de luchthaven ophalen om de veelbesproken oplichters te vermijden. Die wat hogere prijs betaalden we graag om met een fijn gevoel onze doorreis te starten, wat ook effectief was.
De hosteluitbater was heel begaan en betrokken en hechtte veel belang aan service. Iedere avond werd er een uurtje gratis bier geserveerd en voor 4 euro per nacht in een gedeelde kamer kregen we een gratis reuze ontbijt elke morgen waar we telkens weer van smikkelden (omelet met toast, een bord met verse meloen en banaan, koffie en/of thee).
In het hostel kregen we anderzijds snel te maken met de welbekende feestgangers in Zuid-Oost Azië die ons weinig slaap bezorgden. Ze focussen zich op drinken en op stap gaan ipv sightseeing. Raar vinden we dat om dat dan zo ver van huis te doen, maar ieder zijn ding. Vanaf Hanoi kregen we hier meer en meer mee te maken. Zuid-Oost Azië is jammer genoeg meer en meer een trekpleister voor partypeople.

Dit hield echter ons plezier niet tegen. Ondanks het groot aantal toeristen, kon je vooral in het oude stadsdeel -waar we tevens verbleven- nog het echte leven zien. De inwoners van Hanoi leven nog veel buitenshuis en koken en eten op de stoep. De ene naast de andere. Gans de dag zijn ze in de weer met verse kruiden schoon te maken en koken. En als het dat niet is, zie je allerlei kleine winkeltjes naast elkaar.

Afhankelijk van de ‘wijk’ zie je in nabij gelegen straten gelijkaardige taferelen. In de ene zie je bamboeverkopers, de andere speelgoed, naaiwinkels, schoenen, mecaniciens, etc.

 

Tussen de smalle straatjes door zie je de Vietnamese vrouwen die met hun manden of fietsen veelal fruit of bloemen verkopen. Deze vrouwen zijn vaak de enigste kostwinner in huis of alleenstaand met kinderen en dus erg afhankelijk van hun dagelijks inkomen. Vaak hebben ze zodanig veel koopwaar bij dat je ze met een klein looppasje door de straten ziet lopen om het gewicht zo licht mogelijk te maken.
S avonds zie je in de smalle straatjes op stoepranden en voor garagepoorten kleine plastiek stoeltjes (voor ons kinderstoeltjes) met al even lage tafeltjes opduiken. In de nabije omgeving staat dan meestal een kleine karretje waar alles in 1 of misschien 2 pannen bereid wordt. In een plastiek waskom wordt de afwas op hurken nabij de afvoer gedaan, iets wat je meer in Azië ziet trouwens.
De drukke (alledaagse) bezigheden, smalle straatjes, oude gebouwen en fijne hosteleigenaar maakten dat we graag in Hanoi waren.

In Hanoi bezochten we het women’s museum, war museum , Hoan Kiem Lake, Ho Chi Min Mausuleum en wandelden we vooral veel rond in het oude district.

Halong Bay – 3 daagse cruise tussen karstgebergte

Vanuit Hanoi deden we een zijroute naar Halong Bay en Cat Ba Island, één van de hoogtepunten van Vietnam zoals overal aangeprijsd. Wat het ook voor ons was. Met een groep van 15 personen werden we op een boot na 4u rijden vanuit Hanoi gedropt aan een kleine cruise, gelijknamig als het eiland van onze eindbestemming alvorens terug te keren, Monkey Island.

Het eiland bleek een eigen cruise te hebben die onlangs gerenoveerd werd. Dit was best een luxueuze boot met een restaurantgedeelte, kajuiten die op een klein hotelkamertje leken en een terras op het bovenste dek uitgerust met degelijke ligstoelen en een bar. Overal stonden planten, wat het nog sfeervoller maakte. Het eten was rijkelijk en lekker, tevens waren onze medereizigers aangenaam gezelschap. Niet erg om 2 dagen op deze boot te vertoeven vonden we. We leerden 4 spontane jonge Finnen kennen in ons hostel waar we hier ook voornamelijk mee onze tijd doorbrachten. Tussen het adembenemende karstgebergte en enkele drijvende huisjes door, maakten we enkele tussenstops zoals de bij de Thien Cung Dau Go grot met stalagmieten en -tieten. Het leek net een discotheek met al die gekleurde spots erop. Het ontbrak enkel nog aan muziek. De hoogtepunten van de tour waren voor ons the hospital Cave op Cat Ba Island, kayakken en varen tussen het karstgebergte en het privé-eiland ‘Monkey Island’. Heerlijk om er een namiddag te relaxen en in een strandhut te slapen.

 

Halong Bay en zijn karstgebergte zal ons steeds bijblijven als één van de mooiste plekken van Vietnam die we bezochten. Ondanks de vele regen bleef de natuur iets magisch uitstralen, zodanig dat je er soms stil van werd.

Hue – DMZ tour

Met een nachtbus vol Russen vertrokken we richting Hue, zo’n 540 km verder aan de oostkust van Vietnam. Na ongeveer 10u rijden en weinig slaap werden we gedropt bij Googlehotel, waar we tevens 2 nachten verbleven. De reden van onze komst naar Hue was hoofdzakelijk om naar de DMZ, demillitarized zone, te gaan. Gelijkaardig zoals we in Zuid Korea deden, maar dan zonder leger en vijanden.

Een ganse dag waren we geboeid door wat we zagen en onze gids ons vertelde, die overigens verstaanbaar en goed Engels sprak tov vele andere Vietnamezen. Deze DMZ tour was voornamelijk gericht op allerlei spots te bezoeken in de DMZ. We leerden meer over de toenmalige Ho Chi Minh Route, oversteekpunten, legerbasissen, verhouding tussen de VS en Vietnam, etc

We bezochten een dorp met minderheden, Rock Pile, Dock Mieu en Khe Sanh Combat Base en de Vinh Muc tunnels. Vooral de 2 laatste intrigeerden ons. Op de Combat Base stonden we op de oorspronkelijke landingsbaan. Dit gebied lag continue zwaar onder vuur. Het was omgeven met bergen die bedolven waren onder de mist, zoals we uit films kennen. Er hing een trieste sfeer.

De Vinh Muc tunnels zijn één van de grootste nog toegankelijke in Vietnam. Tot 23 meter diep daalden we af en zagen we overlegkamers, kraamafdelingen, een gezinskamers (2 bij 2),…. Onvoorstelbaar hoe mensen er 5 jaar konden leven. Deze dag liet ons een diepe indruk na.

 

Hoi An – Kleren maken de man

We hadden nogal hoge verwachtingen van Hoi An van alle verhalen die we hoorden: oude stad met karakter en kleding op maat laten maken.

Na een nacht met storm in Hue reden we eveneens in de hevige regen met de hop-on-hop-off bus naar Hoi An. Met de regen die langs de voorruit in de bus kwam, waren we benieuwd naar hoe onze backpacks uit de bagageruimte zouden komen. Ondanks onze extra flightbag waren deze doorweekt. Blijkbaar was de onderkant van de bus al evenmin waterdicht. Zo een 10 minuten loopafstand van het centrum werden we gedropt. Niet wetende waar we heen moesten, besloten we te wandelen op zoek naar een goedkope slaapplek die we vonden. Hoi An is duidelijk al duurder dan het noorden. Vanaf nu was er geen gratis ontbijt meer. Maar helemaal niet zo erg met die vele eettentjes in de straat.

 

We dachten middenin een oude stad te slapen en dat alles errond gebeurde, maar dat was niet. Het oude stadsgedeelte is heel erg toeristisch met het ene winkeltje naast het andere en vooral alle tailormade winkeltjes. Zeker 500 zijn er. De concurrentie is zelfs zo hoog dat ze je komen aanspreken terwijl je ergens zit te eten. De lokale mensen leven in Hoi An niet meer in de oude stad. Omwille van het hypertoeristische kon Hoi An ons niet bekoren. Toch maakten we er ook gebruik van om iets op maat te laten maken, ondanks we het niet echt nodig hebben. Alles wat je maar kan bedenken wordt haast op maat gemaakt. Lodi koos uiteindelijk voor een North Face jas en Valerie voor een blazer die na 2 dagen tip top was en met allerlei andere spulletjes naar huis kon gestuurd worden per boot. Als het goed is krijgen we het binnen 3 maanden in onze mailbox. In Hoi An bieden de postkantoren de service dat ze met weegschaal, dozen en de nodige papieren op een scooter naar het hotel komen waar je logeert, zodat je niet naar het postkantoor hoeft. Erg handig en apart om dat te zien. Achteraf bleken ze daar ook wel meer voor aan te rekenen….op zijn Vietnamees.

Hoi An heeft ons wel lekkere Vietnamese specialiteiten leren kennen, Banh Xeo (rijstpannekoek), White Rose (soort dumpling) en Won Thon soup. Doordat we beiden verkouden waren en behoorlijk moe, deden we het vooral rustig aan in Hoi An. We huurden nog een scooter voor een dag om naar My Son, Ruïne van tempels uit het Shamparijk, te gaan. De moeite waard om te zien en vooral weer heel fijn om met de scooter door de rijstvelden en dorpjes te rijden.

 

Saigon (Ho Chi Minh city) – Hello and goodbye

Het duurde een nacht en dag (ofwel 26u) om met de hop-on-hop-off bus vanuit Hoi An in Saigon te geraken. Best slopend, maar uiteindelijk ging de tijd toch behoorlijk goed vooruit. Bij aankomst viel het ons op dat hier veel harder dan in de andere delen in Vietnam geleurd wordt. Bijna continue hoor je roepen of vragen: ‘cheap room?’, ‘motorbike?’, ‘Taxi?’, ‘massage?’, ‘sunglasses?’,…. De concurrentie is hier groter en dat wordt ons als meteen duidelijk van zodra we de backpacker steegjes (of alleys) in gaan. De ene slaapplek na de andere en dat is al hetzelfde met eet en drinkgelegenheden. In de steegjes hangt wel een leuke drukke sfeer waar de lokale mensen nog zelf wonen en hun dingetjes aan het doen zijn of met elkaar zitten te kuieren. Het doet ons terug denken aan de Hutongs in Peking.

We vonden een privékamer in een zijsteegje voor 8 euro per nacht met wifi en warm water na wat zoeken, iets wat we al meer gewoon waren te betalen in Vietnam. We wilden graag centraal zitten, maar niet tussen al te veel nachtbrakende of dronken toeristen. Wat ons lukte. Hoewel de bedrijvigheid vanaf vroeg in de morgen van de lokale mensen je eveneens mee wakker maakte, maar dat vonden we niet zo erg. Mensen staan in Azië doorgaans veel vroeger op dan in België (ca 5u) en gaan ook veel vroeger slapen. Gewoonweg omdat het ook al veel vroeger licht is en het dan nog niet zo warm is.

In Saigon planden we weer enkele dagen rust te nemen om dan via de Mekong Delta naar Cambodja te reizen. Meestal deden we in de voormiddag iets en namen we in de namiddag platte rust. We bezochten het Renmant War museum, de Cu Chi tunnels en wandelden vaak in de backpackers wijk en de omgeving daar rond, … Het War Museum bracht weinig verhaal, maar gaf enorm aangrijpende foto’s weer. Zo aangrijpend dat we er niet lang konden naar kijken. Deze foto’s gingen vooral over de verminkingen bij de oorlogsslachtoffers. Tot op de dag van vandaag worden kinderen vaak nog zwaar verminkt geboren door nog de na-effecten van de chemische bommen. In het straatbeeld zie je ook veel gehandicapte en verminkte mensen. Erg is dat, des te meer als je weet wat de oorzaak is. De mensen komen behoorlijk vredig over, op verkopers na. Maar kunnen ze de oorlog wel een plekje geven? vragen we ons af, en niet alleen omwille van de verminkingen. Twintig jaar (behoorlijk recente) oorlog kan je immers niet zomaar wegvegen.

De Cu Chi tunnels zijn nog zo een overblijfsel van de oorlog, maar dan helemaal gecommercialiseerd. Niets is bijna nog in tact. Poppen zijn er neergezet om je een idee te geven hoe de guerrilla (toen tieners) leefden, je kon met verschillende geweren schieten als je wilde (raar idee toch maar) en enkele meters van de oorspronkelijke tunnels zijn voor toeristen groter nagemaakt om door te kruipen. De oorspronkelijke tunnels zijn zelfs voor volwassen Vietnamezen te klein.

Mekong Delta – Drijvende markten

Na wat rondzoeken en uitpluizen boekten we een 3 daagse Mekong Deltatocht bij Sinh Tourist in Saigon. Het zag er veelbelovend uit en we konden het inclusief overgang naar Cambodja niet goedkoper op onszelf doen. Het fijne was dat deze tour van de extreem toeristische routes afweek. Met een groep van iets meer dan 20 mensen vertrokken we richting Can Tho waar één van de grootste drijvende markten van Viëtnam is. Onderweg stopten we voor een vaart over de Mekong Delta in Ben Tré, bezochten we er een fabriekje dat kokossnoepjes maakten, aten we ergens lokaal fruit en lunchten we na een tocht met een kano nabij de Mekong Delta. S avonds werden we door de eigenaars van de homestay met de scooter langs de weg opgepikt. Een geweldige ervaring! De bestuurders met onze backpacks tussen de benen en wij achterop, reden we ca 10 min verder van de stad Can Tho.

We waren de enigste van de hele groep die een homestay boven het 4-sterrenhotel opteerden. We keken ernaar uit om bij mensen thuis langs de Mekong Delta te logeren en van hen meer over de vietnamese cultuur te horen. Het bleek echter een bed & breakfast te zijn waar we weinig in contact met de mensen kwamen. Een beetje jammer, maar toch een fijne ervaring. Ook het lokale marktje bezoeken was nog eens iets anders dan steeds de grote steden. Hier waren de mensen verheugd om blanken te zien. Niet dat dat voor ons belangrijk is, maar ze glimlachten nog. De kinderen zwaaiden van ver. Grappig om te ervaren, je voelt je bijna als een ster. Voor de volgende dag stond niet veel meer op het programma dan de drijvende markt en een tuin met lokale fruitbomen en struiken te bezoeken.

Ommezwaai

Daar ging het mis met Valerie haar gezondheid. Haar lichaam gaf rare signalen; licht in het hoofd, misselijk tot bijna braken, hartkloppingen, diarree,…Het was niet de eerste keer dat ze dit had. In Viëtnam deed het zich al eerder voor en ook al in China.

Door de terugkerende symptomen en andere kwaaltjes hadden we die middag een zware knoop doorgehakt; tijdelijk terugkeren naar België om Valerie’s lichaam de nodige zorgen te geven om daarna onze reis verder te zetten. Vier dagen later stonden we met gemengde gevoelens weer op Belgische bodem.

Er staat geen punt achter onze reis, maar een punt komma. We zijn immers beide nog totaal niet klaar met wat we (met plezier) aan het doen waren en wat ons nog te wachten stond.; Zuid-Oost Azie verder ontdekken.

Weldra kunnen jullie dus onze avonturen verder volgen.

Foto’s deel I Azië

We zijn momenteel nog volop bezig de foto’s te benoemen en groeperen op Flickr, maar jullie kunnen alvast een bezoekje nemen:http://www.flickr.com/photos/79067047@N06/

Tot blogs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *