Het ontbreken van een rolmodel

Lodi Planting Persoonlijke ontwikkeling 5 Comments

Er werd mij onlangs gevraagd wat voor een aantrekkingskracht boeken als “de zeven eigenschappen van effectief leiderschap” op mij hebben. Het antwoord op deze vraag houdt mij al langer bezig en wordt gebaseerd op een dieperliggende gedachte.

Hoeveel mensen kijken op naar mensen in hun nabije omgeving? Hoeveel mensen adoreren een icoon die onbereikbaar is? In mijn optiek heeft vrijwel iedereen een rolmodel, een idool of icoon naar welke hij/zij opkijkt. Het kan hier gaan over een dochter die opkijkt naar haar moeder vanwege haar capaciteiten in het moeder zijn, maar evengoed een Richard Branson die met zijn ettelijke miljarden en grote ondernemingszin het “Virgin-imperium” heeft opgebouwd. Het zijn individuen met wie je jezelf wilt vergelijken of zelfs evenaren. Met andere woorden iedereen heeft wél iemand die hij of zij als voorbeeld stelt voor zijn/haar eigen handelen. Iedereen heeft wel iemand naar wie hij/zij opkijkt. Maar wat als je voorbeeldfiguren niet hebt? Wat als je geen voorbeeldfamilie en/of -individuen hebt of kent?

Betekent dit dat ik hun voorbeeld moet volgen? Mijn ambities moet laten varen? Mijn dromen moet blijven dromen? Deze vraag is niet één-twee-drie te beantwoorden vanwege de verschillende invalshoeken en psychologische benaderingen.

De makkelijkste oplossing – en tevens de eerste mogelijkheid – is inderdaad je nabije omgeving volgen. Je aanpassen aan jouw omgeving. Jouw gedrag kopiëren aan hun gedrag. Meegaan met de massa en om die reden worden geaccepteerd. Risicoloos door het leven gaan gevleugeld onder moeders armen wetende dat je vrienden maar bovenal familie je steunen.

De andere mogelijkheid staat hier haaks op en houdt in zélf het rolmodel te worden. Dit idee. Deze waanzin. Dit gegeven leeft al een geruime tijd in mijn hoofd – ongeveer sinds het ontstaan van deze blog –, maar krijgt pas sinds kort inhoud en vorm door het lezen van dergelijke boeken. Ik laat me leiden door mijn motivatie en mijn eigen wil, terwijl ik word aangetrokken door het ontbekende. Hierbij word ik gedreven door een enorme boost zelfvertrouwen en de drang om een idool te zijn. Een voorbeeldfiguur. Iemand die ik nooit uitgesproken heb gekend. Ik wil mezelf ontwikkelen tot de persoon die ik wil zijn. De vraag is alleen wie wil ik zijn?

Comments 5

  1. hmmm, had de prentjes niet laten inladen… deze ajuin toont het niet zo goed maar een van de factoren van culturele identiteitsvorming zijn de rolmodellen: kijken we op naar superman (die onbeperkte kracht heeft) of eerder naar Che (de stierf voor zijn idealen).

    (voorbeeldjes zijn wat snel gekozen en niet helemaal juist maar de intelligente lezers van deze commentaar kunnen met dit simplisme en de gegeven link wel aan de slag).

  2. @meh: ik denk – en weet bijna zeker – dat het door jou gekozen ajuinmodel niet van toepassing is op hetgeen ik heb geschreven. Eens te meer omdat de link en de ajuin an sich spreken over “organisational cultural” ofwel vrijvertaald “de cultuur van een organisatie”.

    Mijn mening over bovenstaande in het midden latend, stoel ik mij niet op – althans ik probeer mezelf zo min mogelijk in te laten met – het gegeven concept van een organisatiecultuur. Wat ik probeer duidelijk te maken is dat ik bezig ben mezelf doelen te stellen die ik baseer op hetgeen ik wil en niet op hetgeen er voorhanden is als een organisatiecultuur.

    Wellicht sla ik de plank volledig mis, maar dan behoor ik tot de onintelligente lezers van deze blog die niet met simplisme uit de voeten kunnen.

    Ik dank je alvast op voorhand voor je nadere toelichting van je mening.

  3. Mag ik feliciteren met een heerlijke blog? Stof om over na te denken. De boeken zijn een middel om jouw doelstelling te bereiken.

    Maar een idool heeft ook een publiek nodig? Ga je voor goede mensen binnen en/of buiten jouw vakgebied?

  4. pffff; zucht…
    in rechtstermen noemen ze een organisatie een rechtsPERSOON.
    jij zevert interpersoonlijk en weet ik wat nog…

    het ajuinmodel is van toepassing op culturen, of het nu je persoonlijke cultuur is, die van je famillie of die van je organisatie.
    Ondanks mijn waarschuwing over de slecht gekozen link voelde je je toch nog verplicht om bullshit te spuwen over dingen waar je niets van weet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *