Hypocritie, vandaag héél even niet!

Lodi Planting Persoonlijke ontwikkeling 3 Comments

Ik haat niet veel dingen, maar ik haat hypocrisie! Dit gezegd zijn zal ik in het kort mijn verhaal vertellen.

Ik ben op weg naar huis, nadat het vrijgezellenweekend is afgelopen. Ik rijd te snel op een vrijwel lege autostrade en ben me daar volledig van bewust. Ondanks mijn te hoge snelheid wordt consequent ingehaald. In Belgie rijdt men namelijk standaard 140 in plaats van 120 kilometer per uur. In de verte voor mij zie ik een oranje auto. Iets wat op een politiewagen lijkt. Hierbij merk ik op dat elke auto schandalig voorbeeldig achter deze oranje wagen rijdt. Kortom het is een politiewagen.

In het midden latend of deze politiewagen aan het patrouilleren is of niet doet niets af aan de snelheid van de politiewagen (130 kilometer per uur) en dus ook alle wagens die er met dezelfde snelheid achter rijden. Snap je het nog? Deze situatieschets bracht mij tot het volgende gedachtepatroon. Als de politie iemand wil bekeuren dan had die allang het stopteken gedaan om alle hypocriete wagens achter hem te doen laten stoppen. Hypocriet omdat zij mij luttele minuten daarvoor met 150 à 160 kilometer per uur hadden ingehaald.

Geheel gehuld in mijn onschuld verhoog ik mijn snelheid met 1 à 2 kilometer per uur, zodat ik de politiewagen tergend langzaam inhaal. Enerzijds om geen slachtoffer te worden van mijn eigen haat (ik reed tenslotte daarvoor iets harder) en anderzijds omdat ik niet langs een politieauto wil blijven rijden. Terwijl ik echter mijn inhaalmanoeuvre doe, gaan de zwaailichten aan, geeft de politiewagen vol gas, gaat voor me rijden en geeft mij het volgteken. Fantastisch dacht ik dit heb ik weer, beroepszieke politieagenten.

We vertragen snelheid omwille van werken en de afslag/tankstation dat nadert op ongeveer een kilometer. Op dat moment scheurt er een andere wagen met minstens 100 kilometer langs de politiewagen in een 70 kilometer per uur zone. Prachtig dacht ik, want de politiewagen geeft gas bij, gaat voor hem rijden en geeft ook hem het volgteken. Mezelf afvragend of ik dan nog steeds de politieauto moet volgen (1. moet ik ook 110 rijden in een 70 kilometer zone en 2. zijn we nu samen de pineut of alleen hij/zij) had ik besloten om rechts te blijven rijden en de afslag/tankstation te nemen omdat de politiewagen daar inmiddels ook reed.

Twee politiemannen stappen uit net als ik en ik pak de autopapieren. Eén politieagent komt naar mij toe en vroeg ‘of ik wist hoe hard ik reed’. “Jazeker meneer de agent”, antwoord ik, “na een correctionele aftrek reed ik exact 125 kilometer per uur” had ik willen antwoorden, maar in plaats daarvan zei ik: “te hard”. Goh, wat had ik dat eerste graag willen zeggen, maar wat wist ik goed dat dit me niet geholpen zou hebben! “Heb je daar een reden voor”, was zijn tweede vraag, waarna ik hem zeer kort mijn gedachtepatroon weergaf.

Ik overhandigde hem alle autopapieren en wachtte rustig totdat hij al zijn computer- en controleerwerk in zijn auto had gedaan. Na een tweetal minuutjes gaf hij mijn autopapieren en rijbewijs terug en zei dat ‘ik voortaan op mijn snelheid moest letten’. “Zal ik doen meneer en nog een fijne zondag voor U”, zei ik, toen ik mijn auto weer instapte. Er kon geen bedankje af.

Ik denk wel dat ik geluk heb gehad. Als die andere “snelheidsduivel” ons niet was voorbij gezoefd had ik waarschijnlijk een minder vrolijke blog geschreven, maar nu zeg ik met fierheid: de hypocritie was tijdelijk doorbroken!

Comments 3

  1. Nog geen half uur ervoor vond deze korte conversatie plaats:
    Tim: “Ben jij ooit al eens geflitst geweest?”
    Lodi: “neen, nog nooit”
    Tim: “pietzak”….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *