Onwetende Laksheid: de basis onderdrukt [ part 1/2 ]

Lodi Planting Persoonlijke ontwikkeling 1 Comment

Wat zou je doen als je de kans krijgt om alles opnieuw te doen? Wat zou je dan doen? Zou je niets veranderen en blij zijn met de keuzes die je hebt gemaakt? Of zou je juist zaken veranderen om welke reden dan ook? En als je zaken zou veranderen welke ‘maat’ zou je er dan aan geven?

Objectief gezien zijn we natuurlijk niet in staat om alles – als maat – opnieuw te doen. Eens te meer omdat ‘alles’ – als superlatief – gebukt gaat onder het feitelijke gegeven, maar zelfs als we dat konden dan zijn er onherroepelijke feiten die geen multi-interpretabelheid kennen. Je kunt bijvoorbeeld je ouders niet kiezen. Begrijp me nu niet verkeerd, dit is geen betoog om mijn ouders een hak te zetten. Integendeel. Ik zou juist een pleidooi moeten houden voor – de door hen gegeven – opvoeding.

Waar gaat dit dan wel over? Zou jij – lezer – met alles weet wat je nu weet, andere keuzes hebben gemaakt met betrekking tot school, relaties, werkcarrière, kinderen, (…) of elke andere maatschappelijke aangelegenheid in deze keuzemaatschappij? Zou jij dezelfde weg hebben bewandeld als je dat nu hebt gedaan? Zou je voor de makkelijkste weg hebben gekozen? Ben jij die doorzetter die uitdagingen aangrijpt en/of ben jij diegene die uitdagingen doorzet?

Ik zou volmondig ‘ja’ hebben geantwoord op de vraag: zou jij een andere weg hebben bewandeld met alles wat je nu weet? Weliswaar met de nuance dat deze enkel geldt betreffende mijn school en dus indirect met mijn juist gestarte werkcarrière. Ik neem jullie mee terug in tijd naar waar het allemaal begon: de basisschool – de basis voor een al dan niet geslaagde carrière – , met enerzijds de beroemde of beruchte Cito-toets en anderzijds de – door mijn ouders – onwetend gehouden ‘ik’.

Ik bestempel mezelf als “onwetend”, omdat mij nooit het belang van een dergelijke Cito-toets werd uitgelegd – noch door mijn ouders noch door de mensen op school. En nu – achteraf – voel ik mij gedupeerd, omdat ik van mening ben – zonder pretentieus te zijn – dat ik een hoger niveau (hoger dan de MAVO[1]) had aangekund.

Maar stel dat ik het had geweten. Had ik de toets dan anders ingevuld en was ik dan effectief naar een hogere richting gegaan? Of speelde er op dat andere moment veel meer indicatoren – als gepest worden, ongeduldigheid, slechte buurt om op te groeien, laksheid, keuzes, verhuizen, (…) en verwachtingen – een rol? Ik dwaal af.

Wat het/de antwoord(en) ook moge zijn – want eerlijk gezegd heb ik geen idee – dan had ik mijn toekomst bewust ‘weggegooid’ of weg kunnen gooien. Nu blijf ik alleen achter in mijn eigen beduusdheid niet wetende of ik het straatvoetballen was ontgroeit én daadwerkelijk mijn toekomst – zoals ik die nu voor ogen heb – had nagestreefd.

Tot slot een belangrijke – individualistisch kapitalistische – vraag die ik mezelf – over die periode – stel is: ben ik ongelukkiger met een langere studieweg? Of beter: zou ik dan gelukkiger zijn? Had ik het dan verder kunnen schoppen? Sneller de maatschappelijke ladder kunnen opklimmen? Meer status had verworven? Meer materiële voordelen had gehad? Meer? Sneller? Meer? Sneller? Vaker? Meer? Sneller? Vaker? Vaker?

[1] Op basis van de Cito-toets kreeg ik als niveau-indicatie VBO mee, waarbij VBO staat voor Voorbereidend Beroeps Onderwijs. Dit is het laagste vervolgonderwijs na de basisschool wat in België enigszins gelijk staat met het BSO. Uiteindelijk ben ik naar de MAVO – Middelbaar Algemeen Voorgezet Onderwijs – gegaan, dat ik eenvoudig doorliep.

Comments 1

  1. Pingback: Onwetende Laksheid: inconsequentiële gevolgen [ part 2/2 ] - Lodi Planting

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *