Opvoedkundig nihilisme

Lodi Planting Persoonlijke ontwikkeling Leave a Comment

Opvoeden in haar pure vorm. Een kind heden ten dage geboren laten worden is het laatste greintje respect voor moeder Natuur (let op de hoofdletter) vernietigen. Onwetende kindscheppers “plaatsen” hun wonder op deze aardkloot, omdat er nog plaats is of was. Respectloos t.o.v. moeder Natuur en moedwillig “pikdenken” (cf. dickthinking) vindt deze, van hemelse aard, gebeurtenis plaats. Ongeacht de aard en de intensiteit van de daad die voorafging is opvoeden niets meer dan zalfje voor de pijn. De pijn van moeder Natuur wordt beedigd en beklemtoont in tal van voorbeelden. Het geloof, terrorisme, opwarming van de aarde of meer tastbaar criminaliteit en vandalisme. Het zalfje is een placebo. Een zelfverzonnen goedmakertje voor iets dat veelomvattender is dan men doet vermoeden of laat uitschijnen. De pijn is groter dan iemand kan bevatten. Overbevolking met zijn gevolgen lost men niet op d.m.v opvoeden. Overbevolking lost men juist op door niet aan opvoeding te (moeten) doen.

Opvoeden. Ik voed op. Moeder Natuur voedt op. Zij voedt op. Het is zij die ons jarenlang opvoedde. Geschiedkundig wordt dit beaamt. Jaren voordat Christus ‘over het water liep’ leefden wij in symbiose met de natuur. Zij leerden ons wat eetbaar was. Zij wees ons op de mogelijkheden van ongerept terrein. Tegenwoordig, door al onze stommiteiten, zijn wij verplicht nieuwe herwerkte “regels” uit te vinden die het opvoeden vertegenwoordigen. Streng. Nog geen eeuw geleden was het opvoedbeleid streng. Geschreven en onbeschreven wetten beheersten de levens. Angst en duidelijkheid waren resultanten.

Maar wat is opvoeden tegenwoordig en wie voert het uit? Ouders met de veelbesproken corrigerende tik? Een boos oog wanneer mijnlief weer eens stenen naar een Joodse groepering heeft gegooid? Kinderen worden te vrij gelaten in deze te ruime maatschappij. Ik, student, hou geen pleidooi voor zweepslagen of andere onzedige manieren van opvoeden. Ik bied geen preventieve of pro-actieve opvoedkundige tips aan. Ik ben geen zelfverklaarde alwetende die van mijn lichaam laat eten. Ik poog een ander beeld over opvoeden te schetsen. Eentje die meegaat met zijn tijd. Eentje die opvoeden terug in het daglicht van de maatschappelijke context wil plaatsen. Een boodschap van algemeen nut.

Een boodschap die door de Belgische rechtsstaat in stand wordt gehouden. Het is ijdel te denken dat onze gewillige vaders of onze nietsvermoedende moeders deze zware boterham tot hen nemen. De illusie dat dat goed gaat. We worden toch veel te vrij gelaten? Beargumenteert met individualisme en haar gevolgen. Vrijheid, gelijkheid en blijheid was jarenlang de “boodschap” die onze voorouders nastreefden. Nu zijn we het en waar staan we nu? Inderdaad. De wereld draait door. “Iedere samenleving krijgt de jeugd die het verdiend”[1] (Theo Maassen, 2002).

Opvoedkundig tekortgeschoten of niet het moment? Getouwtrek tussen belanghebbenden. Er ontstaat een discrepantie tussen jongeren en ouderen. Te weinig ongeborene. Met vergrijzing en ontgroening als maatschappelijke tendensen, die tal van arbeidsgerelateerde implicaties weergeven. Wellicht dus ook een opvoedkundig verhaal? Ik wijk af.

Het schouwspel van een bovenmachtige. Niet gelimiteerd tot God of Allah. Zij die kijken naar ons geklungel. Vechtend uit hun naam. Opvoedkundig dat doen wat geschreven staat. En wat met tussen de regels lezen? Analfabeten? Machteloze? Ik wijk weer af.

Opvoeden is dat wat men denkt dat het beste is voor de persoon in kwestie. Een taboe: “denken voor een ander”. Beslissen wordt hier dan een modegril. Een hype. Meegaan met de tijd. Helaas worden hierbij oude waarden beslist vergeten. Telkens moet opvoeden heruitgevonden worden. Want ieder goed ontwerp wordt vastgelegd in geschriften. Behalve geloofsgeschriften. Tegenwoordig heet dat een patent. Wie heeft het patent van opvoeden?

Er wordt een waardevolle poging gegeven vanuit die geloofsgeschriften. Zij het niet dat men niet kan geloven in een bosbrand op zee. Zonder het religieuze karakter heeft men een basis voorhanden. Logischerwijs voeden miljoenen gezinnen hun kinderen op aan de hand van hun waarheid. Want, God, wat is het toch heerlijk om te geloven in heldere argumentatie voor iets dat ‘wellicht’ niet bestaat.

Haar tegenhanger vindt men terug in het vrijzinnige. Het laten doen.

Opvoeden is een geloofsdoordrenkt vergiftigd geschenk waar vanuit miljoenen hersensloze volgelingen kracht uit putten. “Het is Gods wil”. “Het is de wil van God”. God wilde volgens diezelfde redenering Jezus niet ouder laten worden dan 33 jaar. Waarom leven er dan nog zoveel “ouderen”. Inderdaad heruitvinden. Ontdekken wat goed is en wat fout. Een ezel stoot zich geen drie keer aan dezelfde steen. Een mens wel. Mensen zijn dom. Mensen volgen iemand die zegt dat hij of zij de waarheid heeft. Sektes. Volgelingen van een bepaalde geloofsovertuiging. Wij leren niet van onze fouten. Terrorisme. Opwarming van de aarde. Haat.

Tegenstrijdig blijkt vrijzinnigheid minstens even desastreus. Individualisme kent geen grenzen. Wat ik goed acht is per definitie niet goed. Het omgekeerde is ook waar. Een voorbeeld. Een klein kind, wat is opgevoed volgens het principe laten doen, komt bij mij op visite met een ijsje in zijn hand. Gevolg: vettige vingers door het hele huis. Ik ben daar niet van gediend. Ik vraag aan de ouders of zij daar iets van willen zeggen. Hun antwoord: “als je het er niet mee eens bent moet jij, ik dus, er maar iets van zeggen. Van ons mag die dat”.

Mijn vraag is dan ook wie men moet opvoeden? Mensen zijn op voorhand gedoemd voor een succesopvoeding. Er bestaat geen pil die curatief voor alle kwaaltjes werkt. Daar komt bij dat we al jaren zomaar wat doen. Dus moet men bij de bron beginnen voor gemeenschappelijkheid van opvoeden. Maar wat is die bron? School voedt op. Ouders voeden op. De staat voedt op. Geloof doet een poging. Dieren? Of toch moeder Natuur? “Een beter milieu begint bij jezelf”. Een boodschap van algemeen nut. Mensen zijn reflecterende wezens. Koppel jezelf los van al je opvoedkundige belemmeringen. Kijk naar jezelf. Kijk. Kijk terug in de tijd. Kijk vooruit. Kijk uit je eigen ogen en vertel mij dan wat jij ziet, maar dat is mijn illusie dat dat goed gaat.

[1] MAASSEN, T., Funktioneel Naakt, Cabaretshow, 2002.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *