Tekst voor Peer zijn 50ste verjaardag!

Lodi Planting Inspiratie 0 Comments

“Klootzakken!” zul je als eerste reactie hebben gehad toen je ons allemaal zag staan! “Hebben ze het me toch geflikt!” Dat hebben we zeker en je zult het ongetwijfeld hebben vermoed, maar bedenk je wel – voordat je ons allemaal naar een ander universum schiet – dat wij hier allemaal voor jou staan!

En zelfs als je ons niet zelf had uitgenodigd hadden we hier nog gestaan. Je kent ons toch? Daar komt bij dat je ons al een keer zoiets hebt geflikt of ben je soms je genieppige bruiloft vergeten? Als je er zo over nadenkt moet je constateren dat de tijd vliegt, toch? Bijna 25 jaar geleden “vatte je nog wat je vatte kon” en inmiddels ben je getrouwd met mijn mama en een brave huisman geworden. NOT! Gezellig thuiszitten heeft er nooit zo ingezeten hé?!

Jarenlang ben je thuis ontvlucht. Zij het omdat twee bekvechtende ego’s moeilijk in één moppermolen kunnen wonen. Zij het omdat je uiteindelijk je droomjob hebt gevonden in de vorm van decoratief schilderen en waar enorm veel tijd in kruipt voor een perfectionist als jij. Gelukkig is dit – ik bedoel dan het mopperend samenwonen, want je bent en blijft een perfectionist tot in de kist – inmiddels positief veranderd. Hoewel zitten nog steeds je ding niet is! Er gaat maar zelden een dag voorbij dat je werkelijk niets doet en relaxt van een bijna-af-huis! “Ff nog een klein klusje doen”, “nog ff dit”, “nog ff dat”, dat typeert ons Peerke wel, mijn papa! Het maakt hem ook niet uit of dit nu binnenshuis of buitenshuis moet gebeuren, want als er iets moet gebeuren dan sta je er!

En vandaag (7 augustus 2009) staan wij er voor jou, want vandaag is een bijzonder dag, want Peter is de Job terwijl hij Abraham wordt! Genoeg verwijzingen naar een boek dat je verafschuwt, verloochent tot en met de derde graad en dat je het liefst ziet branden in hel, want ons Peerke is geen heilig boontje! Er gaan namelijk veel verhalen rond van bendevorming, drugs en deugniet-streken. Eerlijk gezegd heb ik hier nooit veel van gemerkt. Natuurlijk wist ik het wel. Al was het maar omdat ons hele kleine huisje altijd vol met de wiet hing. Die vervolgens op Dynamo Open Air, Pinkpop of een ander festival werd verkocht, maar ik wist ook, dat zolang ik mijn mond hield wij o.a. op vakantie konden gaan kamperen! De omgebouwde auto volgestouwd totaan het plafond met eten en lauwe aanmaaklimonade en waarbij de achterbank werd omgetoverd tot een luxe sofabank. Hier heb ik altijd hele fijne herinneringen aan gehad, ook al werd ik – kasteel in kasteel uit, museum in museum uit, … en paleis in paleis uit – meegesleept. Thuis voetbalden we ook wel eens in het Philips De Jongh park maar dit was eerder uitzonderlijk. Het was dan ook tijdens de vakanties dat je vaderlijke dingen met me deed als samen voetballen of tafeltennissen. Tot het moment dat ik mijn enige keer met tafeltennis heb gewonnen. Dat heeft je zoveel pijn gedaan, dat je nooit meer tegen me hebt gespeeld!

Is dat ook de reden waarom je knieën knikken? Je letterlijk je wilde haren aan het verliezen bent? Je zelfs Messhugah soft vindt spelen (eigenlijk omdat je ze minder en minder hoort)? Je een bril nodig hebt om je leesbril te vinden? Je niet meer met de Slempers op stap gaat?

Niet getreurd papa, want in jouw geval kunnen we zeker stellen dat de wijsheid met de jaren komt! Het is ook met de jaren dat je elkaar beter en beter leert kennen. Wat je aan mekaar hebt. Wat de ander voor je betekent. Ik weet dat jij ons/mij meer dan lief hebt en ik jou! Ik begrijp en waardeer alles wat je voor me doet, ook al komt dat misschien niet zo over of uit ik het niet vaak genoeg. Dus bij dezen een welgemeende ‘ik hou van jou!’ omringd door dikke zoenen en knuffels! Mechelen is ons nieuwe betere thuis waar jij stilaan mag gaan neerzitten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *