Vrijheid van meningsuiting: lachen als motivatie bij de meiden van halal [ part 1/2 ]

Lodi Planting Persoonlijke ontwikkeling 1 Comment

De ietwat vaker bloggende en/of surfende Nederlander, Belg en alles wat daar tussenzit, zal het niet ontgaan zijn: dumpert heeft al ruim een week dezelfde ‘topper’ op 1 staan!

Hans Teeuwen (HT) werd uitgenodigd bij “de meiden van halal” (een NPS-programma op Ned. 3), naar aanleiding van Teeuwen’s ‘controversiële’ toespraak voor de opening van het Theo van Gogh monument te Amsterdam – en meer bepaald dit, inmiddels bewerkte, fragment – om te discussiëren over de vrijheid van meningsuiting.

De insteek van de NPS was overduidelijk: er zou gediscussieerd gaan worden over het meest actuele thema in Nederland – en wellicht ook de rest van de wereld met dank aan: ‘vredelievende’ cartoons uit de Scandinavische landen, rechtzaken en/of aantijgingen naar omstreden wc-lectuur en dergelijke meer. “De meiden van halal” waren – mijn inziens – echter een andere mening toegedaan. Zij wilden HT enerzijds ‘en publique’ een loef afsteken: “Meneer Teeuwen, waarom heeft U ons beledigd?”, en anderzijds een poging tot grappig(er) zijn: “U moet plaatsnemen op de pijnbank (…) nee U wordt niet gemasseerd (…) hij staat ook nog onder stroom (…)”. Maar dit was buiten HT gerekend want de pijnbank bleek uitermate goed te branden en – “vond ik grappig, ja, ik vond het leuk om, omdat jullie zo kuis zijn, om jullie dan in een seksuele context te noemen” – was zijn passend antwoord.

Vooral het grappig zijn en iets grappig vinden wordt bepaald door een mening en/of bevinding. Met andere woorden door de vrijheid van meningsuiting. Wanneer je als televisiehost dus een gast in jouw televisieshow op jouw vraag een antwoord laat geven en waarbij hij/zij uitwijdt over zijn/haar mening – met een toepasselijk voorbeeld – dan acht ik – maar wie ben ik? – het fatsoenlijk om daarnaar te luisteren. Eens te meer omdat het thema de vrijheid van meningsuiting omvat. Zoniet de drie Alariachi’s – naar het gelijknamige liedje: “la carambadja” – let wel: dit is fonetisch uit te spreken. Zij beargumenteerden synchroon tegen HT door middel van het kraakheldere en het overwegend zonnige argument: “we asked for the news not for the weather”. Mijn excuses.

HT heeft volgens de meiden nog steeds (al ruim vijf minuten (5.29) bezig) geen fatsoenlijk antwoord gegeven en verwijten hem, dat hij de vraag ontloopt – waarschijnlijk komt het antwoord niet overeen met het antwoord dat ‘Bourka’ (lees: muts) verwachte of beter: op hun kaartje geschreven stond. Maar als er een antwoord wordt verwacht wat is dan het nut van de vraag te stellen? En meer nog, waarom wordt het gegeven antwoord überhaupt in twijfel getrokken? Niettemin heeft HT meesterlijk (op een manier zoals alleen hij dat kan) geantwoord – en maken de vraag concreter: waarom beledigt U zoveel godsdiensten? Hier komt HT met zijn eerste prachtige – zonder vooropgesteld doel – en bovenal serieuze antwoord: “alles wat enige status heeft, heeft namelijk ook een vorm van macht en macht copuleert altijd en moet geridiculiseerd kunnen worden en als dat niet meer kan…dan krijg je enge toestanden een dictatuur of zo.”

Vervolgens wordt er tijdens de show een nuance aangebracht: het recht op het beledigen is heel anders dan het recht op vrijheid meningsuiting. HT repliceert met de opmerking: “een mening kan beledigend zijn, (…) het kan zijn als ik mijn mening geef, dat het voor iemand anders beledigend is en bovendien is belediging voor sommigen een waarheid die ze liever niet willen horen, én dat zou dan kunnen betekenen (…) dat we daar niet meer over mogen praten (…) het is allemaal heel multi-interpretabel (…) waarbij de grens – tussen beledigen en grappig – bij geweld ligt.”

En hij gaat verder: “jullie doen net of gevoeligheid, gekwetstheid en je beledigt voelen een voorrecht is voor gelovigen. Denk je niet dat als ik de tv aanzet, dat ik me aan dingen erger, dat ik me niet beledigd zou kunnen voelen, maar je ontwikkelt daar een schild voor. Dat doe je in een vrije samenleving, omdat je wordt geconfronteerd met dingen die je liever niet (hier wordt HT abrupt onderbroken door de waanzinnigste journalistieke vraag ooit gesteld: “wat bereik je daarmee?”) en het valt mij op, dat gelovigen daar vaak heel slecht in zijn, omdat gelovigen de neiging hebben om een monopoly op de waarheid te hebben”.

Tijdens dit laatste betoog speelt HT prachtig in op eerdere gesprekken en/of acties uit het programma, om zijn rode draad kracht bij te zetten. Zoals gezegd draaide mijn inziens het hele gesprek om één ding: HT proberen te beledigen, maar dit was buiten HT gerekend. Hulde aan hét brein van een cabaretier. Met in hét bijzonder: Hans Teeuwen en zijn meisjes van halal.

Comments 1

  1. Pingback: Vrijheid van meningsuiting: een Stem [ part 2/2 ] - Lodi Planting

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *